zin onder § 26 wordt het gezegde vooropgeplaatst, want het ligt in de bedoeling van den schrijver, aan wien dit voorbeeld is ontleend, om over het bestaan van God te spreken. Op eene andere wijze gaat de steller van een tweede geschrift te werk, wanneer hij, in den eersten zamengestelden zin onder § 26, leert dat God moet bestaan. En in den laatsten volzin bij § 26 wordt op den bijzin alle nadruk gelegd, en gaat deze daarom aan den hoofdzin vooraf. Ook bepalingen worden vóór het hoofdwoord geplaatst of wel geheel vooraan in den zin, wanneer men wil te kennen geven dat iets hoofdzaak is naar de meening van den spreker, wat slechts bijzaak is in den logischen gedachtengang. Bij vragende zinnen, zoomede in de gebiedende en de aanvoegende wijs komt het verschil van zinbouw insgelijks duidelijk aan het licht. ―― Sommige bepalingen worden ook bij den natuurlijken zinbouw vóór het hoofdwoord geplaatst, daar zij er in he begrip Zzoo naauw mede verbonden zijn, dat zij niet als iets zelfstandigs en bijkomstigs kunnen worden gedacht.
Natuurlijke zinbouw.
Tjai matak basuh, Water maakt nat.―― Pakarang matak rahut, Een wapen maakt een wond. ―― Ari bohong tèja indoengna sakabèh dosa gedè, De leugen is de moeder van alle groote zonden.―― Saha-saha djelema manggih tiwas sautik, hantu buki pinter, sanadjan bakal manggih balai gedè, moal bisa njingkahan, Ieder mensch, wien een weinig tegenspoed ten deel valt en die (dan) niet verstandiger wordt, zal, zelfs als hem een groot ongeluk overkomt, zich daaruit wel niet kunnen redden. ―― Èta dengdaan dikunakun ka toekang giling tèja, sabab èta noe diseboet boga koeda, tatapi hantu djadi, sabab kaboeroe trang jèn èta koeda kagoengan