en ten onregte leert Cooisma in zijne H a n d l e i d i n g bij de b e o e f e n i n g der S o c n d a n e e s c h e T a a l, § 58, dat „dikwijls een volmaakt verleden tijd wordt uitgedrukt met behulp van het woord b u n a n g.” Het door den Schrijver gegeven voorbeeld: È t a i m a h b u n a n g n j i u n s a h a? wie heeft dat huis gemaakt (liever gebouwd)? leert juist het tegendeel, want de * yrager verlangt niet te weten wat er heeft plaats gehad, of wie de bouwmeester is, — in het eerste geval zou hij gezegd hebben: È t a i m a h d i d j i u n k o e s a h a? en in het laatste geval: Saha noe njiun éta imah? — maar wel yraagt hij wiens maaksel dat huis is, d. w. z. hij vraagt naar de eigenaardigheid van het huis, die een gevolg is van de handeling des bouwmeesters. Het voorbeeld van OOSTING in § 309: Djung aja tilee djelema, noe njekel pedang bunang matek, en ook waren daar. aanwezig drie personen, die een ontbloot zwaard in de hand hielden, — bewijst duidelijk, dat de verhaler niet mededeelt, dat de zwaarden waren getrokken (dat zou zijn: pedang noe enggus dibatek), wel dat het ontbloote zwaarden waren. Het volgende voorbeeld: [ju laoek bunang manéh maling tina balongna Kjai Demang (Spiegel der Jeugd, N°. 87), beteekent dan ook niet: deze visch is door je gestelen uit den vijver van den Kjai Demang, zoo als OOSTINGvertaalt, maar wel: dit is gestelen visch, of volledig: dit is door jou uit den vijver van den K. D. gestolen visch. De spreker wil zeggen: Aan dezen visch zijt ge niet eerlijk gekomen, en geenszins: Gij zijt een vischdief, of: Gij hebt visch gestolen, of: Deze visch is gestolen.
§ 41. Ter verklaring yan het hulpwoord b u n a n g zegt OOSTING, in den aanvang van § 309, dat het dient „tot vorming van een zoogenaamd v e r l e d e n d e e l w o o r d.” Die bepaling is niet juist: al vertalen wij een uitdrukking met b u n a n g ook soms door een verleden deelwoord, zij ig niets anders dan een bijvoegelijk naamwoord. In hetzelfde nummer yan de „Spiegel der Jeugd” staat aan het
