Ieu kaca geus diuji baca
- ngacir, karunya putrana, nepi ka duanana, padahal budak leutik, diparaehan, ku Busur dipateni.
- Kajadian nu di luhur geus nerekab, ka Halipah geus tepi, gancang mepek balad, pasukan lengkap kuat, meh opat rebu prajurit, hanjakal elat, Busur geus indit ngacir.
- Bahaya teh ti Yaman—Mekah—Madinah, kudu baralik deui, beat ka Halipah, sakumaha biasa, ditampi ku wening galih, geus katulungan, beres geus rapih deui.
- Lampah Busur ngajengkelkeun ka Halipah, matak nyeri jeung peurih, komo kauninga wirebing saderekna, Akil Abnu Abi Tolib, milu ngabangkang, jeung musuh jadi hiji.
- Abnu- AKil lumpatna teh kasiria, rek ngagabungkeun diri, sabab kasieunan.milu ka Muawiah, ka Halipah teu permisi, nyata borangan, ngan mentingkeun pribadi.
- Aya deui nu ngeselkeun ka Halipah, matak pusing tur rungsing, ku dulur mindona, nu katelah Abdullah, Gubernur be lanca-linci, ngantunkeun tugas, ti Basrah lumpat ngacir.
- Ki Abdullah lumpatna asup ka Mekah, di dinya terus mukim, _mawa kas nagara, teu sangka geus hianat, ku Halipah geus di panggil, rek dipariksa, lumpatna beuki tebih.
- Kakacoan ditambah ku karuwetan, datangna silih ganti, jiga nu dihaja, Halipah kawalahan keur ngepung sinareng nakis, nguber karaman, golongan nu darolim.
- Muawiah beuki dieu tambah jahat, geus ngirimkeun prajurit, nyieun kakacoan, ngatarampog jeung rarampas, musingkeun ka nu keur mingpin, kudu diudag, hanjakal sok ngalacir.
- Muawiah tacan beres dikepungna, Hawarid hudang deui, nyieun huru-hara nyieun onar di kota, ditumpas beak beresih, nu hirup lumpat, ngahiji jeung Badewi.
- Nu maslahat keur ngurangan karuwetan, jalana ukur hiii,
216
