6. Hiji waktu Halipah pribadi mungkur, ka nagri Sam kencling indit, anjeunna rek milu ngatur, nyingkahan eta panyakit, to’un teu beda tetelo.
7. Kacaturkeun anjeunna samemeh cunduk, di tengah jalan papanggih, Ubaidah terus muru, mapagkeun Halipah sumping, patepung paamprok jonghok.
8. Ubaidah laporan meakkeun waktu, bahlana eta panyakit, jeung paila nembe mungkur, to’un bijil jadi ganti, Halipah olohok bengong.
9. Ahirna mah nyarios paungku-ungku, pamingpin sareng pamingpin, kaputusan kudu undur, Halipah rek gasik indit, ngalo-ngokna moal cios.
10. Ubaidah saterasna pok misaur, tumaros bari jeung sedih, leres anjeun seja mundur, ceuk Halipah pasti balik, sing emut ka Gusti Allah.
11. Ti nagri Syam sim kuring sumeja mundur, rek nyingkahan takdir Gusti, ka Madinah seja wangsul, balik deui kana takdir, tetep kana takdir Allah.
12. Nu maksadna mun hiji tempat pakewuh, keur kasorang ku bajewid, eta teh takdir Nu Agung, nu aman tur tiis jempling, teu lesot ti takdir Allah.
13. Memeh mungkur Halipah teh pok mihatur, mangrupi hiji pepeling, supaya rayat nu udur, dipindahkeun kana pasir, dilarang sina lelegok.
14. Kaduana barakna kudu diatur, beurang peuting pek dijagi, daharna kudu diatur, mandina ge kitu deui, nu noong teu meunang amprok.
15. Sanggeus salse kocapkeun terus alundur, Halipah jung indit mulih, ka Madinah enggeus cunduk, Ubaidah kitu deui, ka Siria kocap geus jol.
