Si Sardjan katoet sobatna noe doea babadamian, rek babarĕngan ka lĕmboer si Sardjan deui, sabab bakal aja pĕre doea poĕ, toeroeg-toeroeg bakal aja karamean di kĕbon kopi, malah tjek Sardjan, bakal aja tandingan maen bal, aja maen rĕboetan barang-barang di loehoer tangkal djambe djeung rea-rea deui.
Pasosore poĕ Salasa kira-kira poekoel opat, baroedak teh bring arindit ti dajeuh. Ngadeukeutkeun ka kĕbon kopi, kabĕnĕran bapa si Sardjan aja di djalan, pok ngomong ka baroedak: „Soekoer euj barisa ka dieu; aratoh meureun aja pakansi. Narendjo tadi di sisi djalan aja oeroet noear djambe? Ajeuna geus radjĕg tangkal djambe keur maen rĕboetan.”
Sardjan ngawalon: „Soemoehoen bapa, mani sababaraha tangkal. Kenging koering ngariring maen rĕboetan?”
Tjek bapana: „Poegoeh bae. Saha-saha anoe hajang, meunang miloe. Tapi oepama mariloe, sing ati-ati, soepaja meunang, nja!”
Toeloej bae baroedak teh gagantjangan ngadjoegdjoeg ka imah Sardjan.
3. Sardjan djeung sobat-sobatna laladjo.
Katjaritakeun isoekna, isoek-isoek Sardjan djeung sobat-sobatna geus haroedapg, toeloej ka pantjoeran, marandi.
Keur marandi, Djamin djeung Amir ngaromong bari hoentoena noroktok: „Adoeh tiris. Di dieu djeung di dajeuh katjida bedana teh.”
Sanggeus marandi toeloej darangdan sarta toeloej arindit ka djalan gĕde. Harita teh geus ngaleut djĕlĕma ka darinja, arek laladjo maen bal.
